Toen ik opgroeide, dacht ik altijd dat ik gewoon een eigenzinnig kind was. Ik maakte modderkoekjes zoals elk ander kind, maar het verschil was dat ik er nooit echt mee op hoefde te stoppen. Voor de meeste kinderen is dat gewoon rommelig spelen. Voor mij was het iets anders: de textuur, de geur, het aardse gevoel van natte aarde tussen mijn vingers en, soms, tegen mijn lippen gedrukt, het voelde gewoon goed. Het voelde natuurlijk, zelfs troostend.
Toen mijn vader ooit het huis aan het verbouwen was, raakte ik vreemd genoeg geobsedeerd door het drogende stucwerk, waarbij ik de stukjes eraf plukte, gefascineerd door dat krijtachtige kruimel, er een beetje in mijn zak stopte en deed alsof het gewoon deel uitmaakte van het huis spelen. Elke familietrip naar het strand was om dezelfde reden een paradijs, korrelig zand dat door mijn vingers gleed, onder mijn voeten knuishte, aan natte huid bleef plakken, ik was er echt dol op. Het voelde minder als een zintuiglijke kick en meer alsof mijn lichaam die textuur daadwerkelijk wilde.
Mijn jongere zusje en ik stalen vroeger stukjes cementpoeder uit de schuur van papa wanneer niemand keek, gewoon een snufje hier en daar. Ik had toen geen naam voor iets van dit soort, ik dacht gewoon dat ik een beetje raar was en het niet erg vond. Het was mijn eigen stille geheim.
Toen, in mijn dertig jaar, veranderde alles. Ik scrollde op een avond door Reddit, compleet ongerelateerd, en belandde op de een of andere manier op een thread over mensen die krijt, klei en aarde eten. Mijn mond viel echt open. Er waren anderen. Mensen met precies dezelfde drang. Ik las elk commentaar, elke aanbeveling. Opeens was ik niet raar, ik was deel van iets, iets dat pica heet, en specifieker geofagie, de drang naar en consumptie van aardse substanties.
Dat konijnenhol leidde me naar merken zoals Yummy Clays, Tierra Cravings en diverse nichewinkels in de VS, India en Mexico. Ik plaatste mijn eerste bestelling, en toen het aankwam, eerlijk gezegd, was het puur geluk. Die eerste knars, die eerste droge, aardse kruimel op mijn tong, ik huilde echt. Het voelde als thuiskomen.
Maar verzending naar het VK vanuit al die winkels was een gedoe, vertragingen, douane, dure levering, en het viel me echt op: waarom is er hier niets van dit soort? Die vraag bleef in de achterhoorn van mijn hoofd hangen totdat ik eindelijk iets eraan deed.
En dat leidde tot Earthy Crunch UK, een kleine, lokale hub voor mensen zoals ik die precies weten hoe een stukje pure leisteen, krijt of klei aanvoelt, en die echte troost vinden in texturen die de meeste mensen ter wereld niet helemaal begrijpen. Mijn reis begon met een modderkoekje. Die van jou begint misschien ergens heel anders. Hoe dan ook, je bent hier welkom.
Disclaimer: Dit is geschreven voor informatieve en hobbydoeleinden. Mijn producten zijn niet gecertificeerd als voedselwaardig en worden verkocht voor verzamelen, knutselen of zintuiglijk genot. Elke consumptie is volledig een persoonlijke beslissing en volledig op eigen risico. Ik promoot geen inname en kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor eventuele bijwerkingen.
0 reacties