Als je me hebt gevraagd om iets zouts, dan is deze voor jou.
Oezbeeks zeeklei is nu in de winkel verkrijgbaar in blauw, roze en groen, en ik heb ernaar uitgekeken om hierover te schrijven, omdat het echt anders is dan de meeste producten die ik in het assortiment heb. Mijn assortiment zit grotendeels ergens tussen neutraal en aards in. De Indiase kleien zijn rokerig of boterachtig, de kaolinen zijn mild, krijt is krijt. Oezbeeks zeeklei is niets van dat.
Het is zout. Echt zout.
Deze kleien komen uit natuurlijke afzettingen in Oezbekistan, en het 'zee'-gedeelte is geen marketingpraatje. Een groot deel van Centraal-Azië lag heel, heel lang geleden onder water, en deze kleien zijn gevormd uit het sediment dat op die oude zeebodem achterbleef. Het zout is nooit echt verdwenen. Dat is in feite de hele persoonlijkheid van deze klei.
Je vindt online veel zeer zelfverzekerde beweringen over precies uit welke periode deze afzettingen stammen en welke mineralen er precies in zitten. Sommige daarvan zijn waarschijnlijk waar. Sommige zijn het internet dat zichzelf kopieert totdat het als een feit klinkt. Ik heb deze partij niet onafhankelijk laten testen, dus ik ga je geen samenstellingen van mineralen voorhouden alsof ik ze heb gecontroleerd. Wat ik je wel kan vertellen, is hoe ze echt zijn.
Dus hoe zijn ze echt?
Eerst het zout. Het is onmiddellijk, een beetje zoals zeenevel op je lippen krijgen, en daarna gaat het over in iets aardser en stoffiger, die geur die je krijgt wanneer regen op warm asfalt valt. Sommige mensen zeggen dat ze een nootachtige of zelfs licht kruidige afdronk krijgen. Voor mij is het meer een schone, zacht romige afdronk zodra het zout tot rust komt, maar ik zou echt graag willen weten wat jij ervaart.
Qua textuur zijn de stukken compact maar poreus. Je krijgt een gedempt gekraak in plaats van een harde knal, een schone breuk zonder piepen tegen de tanden, en daarna breekt het snel af tot een gladde, fluweelzachte pasta. Afhankelijk van hoeveel vocht er in een bepaald stukje zit, kan het een beetje plakkerig worden terwijl het smelt, meer toffee dan mousse. Dat is normaal en varieert van partij tot partij.
Blauw, roze of groen?
Blauw is degene die de meeste mensen kennen, en degene waar ik je als eerste naartoe zou wijzen als je de volledige zeeklei-ervaring wilt. Het is het hardste van de drie, met een luchtige, poreuze structuur en een laagje fijn zout stof dat werkelijk overal terechtkomt. Je vingers, de zak, de bank. Het heeft ook de scherpste zoute tegenslag.
Roze is de zachtere, mooiere, een stoffig roze met een compactere, meer fluweelzachte bite. Het zout is er nog steeds, maar het is milder en neigt meer naar romigheid.
Groen is de gladste van de hele groep en smelt het snelst. Als je van een snelle smelt en een milder zout houdt, zou ik voor groen gaan.
Je ziet misschien ook bruine of bijna transparante Oezbekse kleien worden genoemd. Ze zijn veel zeldzamer en ik heb er geen, dus ik kan je er niets uit eerstehands over vertellen.
Eén eerlijke opmerking. Omdat deze van nature zout zijn, als je je zoutinname om een of andere reden in de gaten houdt, zijn dit waarschijnlijk niet de kleien voor jou. En als je Oezbekse klei in huidverzorging hebt gezien, ja, het wordt gebruikt voor gezichtsmaskers, maar de exemplaren in deze lancering worden verkocht voor sensorisch gebruik, niet als cosmetisch product.
Zout, knapperig, een beetje rommelig. Precies zoals geadverteerd.
Ta x
Disclaimer
Dit is geschreven voor informatieve en hobbydoeleinden. Mijn producten zijn niet gecertificeerd als voedselwaardig en worden verkocht voor verzamelen, knutselen of sensorisch genot. Elke consumptie is volledig een persoonlijke beslissing en volledig op eigen risico. Ik promoot het innemen ervan niet en kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor eventuele bijwerkingen. Deze kleien zijn niet onafhankelijk getest op verontreinigingen, dus ga er alsjeblieft niet vanuit dat ze dat zijn, tenzij de productpagina anders vermeldt.
0 reacties