Of je hier nu nieuw in bent of al jaren een voorraadje aanlegt, één vraag komt vaker naar boven dan de meeste andere: waarom is dit spul zo duur? Dat is een terechte vraag en verdient meer dan een schouderophaling als antwoord, omdat er een echte mix van arbeid, logistiek en een flinke dosis vooroordeel achter de prijs zit.
Dit is geen massaproduct. De meeste eetbare klei wordt met de hand uitgegraven, gewassen, aan de zon gedroogd, soms gebrand of tot poeder gemalen en vervolgens in kleine partijen verpakt, vaak in thuiskeukens in plaats van fabrieken, door mensen die zelf meestal 'crunchers' zijn en precies weten welke textuur en smaak worden verwacht. Waar je voor betaalt is tijd, vakmanschap en zorg, geen productielijn.
Dan is er nog de verzending, die echt een flinke hap uit de portemonnee is. Klei van India, Nigeria of Oost-Europa bij een Britse voordeur krijgen betekent internationale verzending met tracking, bescherming en soms verzekering van iets kwetsbaars en broos. Een paar kilo uit India kan meer kosten om te verzenden dan het product zelf zodra je de douanekosten en brandstoftoeslagen erbij optelt, dus een zakje van £ 12 lijkt al snel niet meer zo bizar duur.
Platformkosten vreten er ook een deel van af. Verkopers op Etsy, Instagram of Amazon kunnen twintig tot vijftig procent van hun inkomen verliezen aan verwerkingskosten, promotiekosten en valutaconversie, en zelfs een onafhankelijke website moet bovenop de opslag- en verpakkingskosten nog een deel afstaan aan Stripe of PayPal. Veel verkopers zitten dicht bij het punt waarop ze nauwelijks winst maken, en zijn zeker niet aan het uitbuiten.
En dan is er nog een vraag die eerlijk beantwoord verdient te worden: waarom worden Indiase verkopers het hardst getroffen met het argument dat het "te duur" is? Er heerst een hardnekkig, onterecht vooroordeel dat Indiase arbeid en materialen altijd goedkoop zouden moeten zijn. De realiteit is dat verzending vanuit India duur is, dat het hygiënisch verwerken van ruwe klei echt vakmanschap vereist en dat Indiase verkopers vaak onder strengere regelgevende en logistieke omstandigheden werken dan hun westerse tegenhangers, terwijl ze iets produceren dat bedoeld is om te eten in een industrie die niet zoals voedsel wordt gereguleerd. Waarom al dat gedoe over een Indiase kleiregenier van £ 15 en helemaal niets over een gezichtsmasker van £ 30 gemaakt van exact dezelfde kaolien? Daar is het de moeite van waard om even bij stil te staan.
Dit is niet zomaar wat aarde in een zakje. Het is een genot, het is troostrijk, het is persoonlijk, net als parfum of goede chocolade, en zoals elke persoonlijke luxe kost kwaliteit geld. Dus ja, eetbare klei kan duur zijn. Het is ook handgemaakt en met veel moeite verkregen. Laten we niet toelaten dat discussies over de prijs de vreugde van een groepje mensen die met plezier aarde eten verpesten.
Disclaimer: Dit is geschreven voor informatieve en hobbydoeleinden. Mijn producten zijn niet gecertificeerd als voedsel en worden verkocht voor verzamelen, knutselen of zintuiglijk genot. Elke consumptie is volledig een persoonlijke beslissing en volledig op eigen risico. Ik promoot het innemen van klei niet en kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor eventuele bijwerkingen.
0 reacties